UMA POESIA...
Passo a deambiar para aurir
Dos meus sentimentos
Dos meus sentimentos
Intensos,
Imensos,
Como os espaços celestes
Azuis
Que esta bela cidade me introduz
Este ai de remédio incerto
De cura dúbia
Sendo eu escravo desta ternura
Que de dia e de noite me atenua
O amor a essa Castanha setentrional
Não tem fim...
Ó bela Castanhal!
Teu povo é singular
Teus filhos hospitaleiros
Deram-me um lar...
É o sol, é o luar
É a chuva da tardinha
Teus igarapés
Tudo das terras dessas Castanhas
É mais belo! É mais bonito
Inspiram-me a te amar
Estas no horizonte!
Que cá da estrada da vida
Não canso de te contemplar
Teus cabelos Castanhos...
Teus olhos castanhos...
Tua pele Castanha...
Ó bela Castanhal!
RONALDO FERNANDES RAMOS
Nenhum comentário:
Postar um comentário